و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست.

نه وصل ممکن نیست.

همیشه فاصله ای هست.

وزش ظلمت را می شنوی!!!!!!!!!!!

باد ما را خواهد برد.........

چرا رفتي اي عشق من..........

که یار غم گسار نیست

اصلا چرا باید به عرف تن در دهیم؟! چرا باید تمام باورهایی را که از عرف برخاسته ،بی چون و چرا بپذیریم؟ اینها چه حقی دارند که ذوق و سلیقه شان را به دیگران تحمیل می کنند؟! این پذیرفتن و کوتاه آمدن در برابر عرف، روراست نبودن با خود و بزدلی است!

بر دروازه ی محبت و

چه فاصله ی کوتاهی ست تا انتهای مرز بودن.

هر چه در دنیا گنجشک و قناری هست.

با پرستو ها و کبوتر ها.

همه را باید یکجا به قفس انداخت.

روزگاریست که پرواز کبوتر در فضا ممنوع است.

که چرا به حریم حرم جت ها تجاوز شده است.

شب را نهایتی ست.

من، از زبان صبح نمی گویم

خواب سپیده نیز نمی بینم

اما

شب را نهایتی ست.

ای من!

چه غمگنانه می گریی

که یاد انگیز نرم ریز باران

پر غریب ترین گذرگاه کوهساران است

در آسمانه ی چشمت

تلالو اشک ها

در آمیزش با سرخی پلک های برآماسیده

رنگین کمانی است

که گهواره ی آن

دل را به تسلا نشانده ای...

بی ((یاران)) اما

ابرهای سینه ات نخواهد گشود

ای من

بگری

بی ((آنان)) چه غمگنانه می گریی...

تو مرا دزدیدی و نمی دانستی

پس آن شرم بلند

پس از آن روز قشنگ

عمق چشمان تو را می خوانم

ته اندیشه ی من

شعر رنگین نهایت جاریست

سایه ی لبخندت آزادیست

گرچه من شعر فغان می خوانم

معنی اش رویائیست

گاهی چیدنش یادواره سنگ عظیمی است

بوئیدنش روزی بهترین لحظه ی بودن

خشک کردنش دردآورترین ماندنها در شب

در خواب دیدنش تنها برای دلخوشی

گاهی خواندن مرثیه ای خبر از عمر دارد

پیوند دقایق خبر از صلح دارد

گاهی شستن دریچه ای چه بسا حقیر و کوچک باشد

بریدن از دیروز می خواهد

گاه گاهی

خبری می رسد از آب کدر

شاید طلبی دارد!

که می داند؟

شاید قصه می خواند

دیریست قصه ها گم شده اند شاید شکستن هر غرور

رسیدن به طلوع و دور شدن از غروبی باشد...

دلیل بودنم بود و هرگز نفهمیدم

تپش قلبم بود و ای کاش می فهمیدم

صدای بغضم بود و نشنیدم

نگاهش هر لحظه امید دوست داشتن

رؤیای شبانم، آرزوی محالم بود و افسوس

اکنون

چشمانم نمی بیند، بهانه بودنم نیست

قلبم نیست

جز زمستان

صدایم مرد در گلو

فهمیدم تنهایم

سارینا

در فاصله گناه و دوزخ

خورشید همچون دشنامی بر می آید

و روز

شرمساری جبران ناپذیری است

آه

پیش از آنکه در اشک غرقه شوم

چیزی بگو

درختان جهان معصیت یار نیاکانند

و نسیم

وسوسه ایست نابکار

مهتاب پائیزی کفری است که جها ن را می آلاید.

 چیزی بگو...

پیش از آنکه در اشک غرقه شوم

چیزی بگو

هر دریچه نغز

بر چشم انداز عقوبتی می گشاید

عشق رطوبت چندش انگیز پلشتی است

و آسمان سرپناهی تا به خاک بنشینی و

بر سرنوشنت خویش گریه ساز کنی

آه...

پیش از آنکه در اشک غرقه شوم

چیزی بگوی

هر چه باشد

چشمه ها از تا بوت می جوشند

 و سوگواران

ژولیده آبروی جهانند

عصمت به آینه مفروش که فاجران نیازمندترانند

خامش منشین

خدا را پیش از آن که در اشک غرقه شوم

از عشق چیزی بگوی! 

کوچه ی یاد تو را می نگرم می بوییم

و چنان آرامم که کسی فکر نکرد زیر خاکستر آرامش من

چه هیاهویی است

عاشقی هم دردیست

و من از لحظه ی دیدن تو می دانستم

که به این درد شبی خواهم مرد

و کائنات دارای سخاوتی بیکران

کافی است آنچه را می خواهید روشن باشد تا مرادتان به سراغتان بیاید...